Digitalisering rukt ook op in de defensie-industrie, van genetwerkte productieomgevingen tot hybride IT- en OT-landschappen. Elke nieuwe interface vergroot het aanvalsoppervlak en verhoogt het risico op geavanceerde cyberaanvallen. Organisaties kunnen hun veerkracht verbeteren via een geïntegreerde aanpak die zero trust, microsegmentatie, beheerde detectie en respons en AI-gebaseerde detectie van bedreigingen combineert.
Geopolitieke spanningen en een onstabiele veiligheidssituatie veranderen de randvoorwaarden voor veel sectoren, vooral voor de defensie-industrie. De uitdaging is hier om strategisch relevante maatregelen, gevoelige gegevens en hoge beschikbaarheidseisen te harmoniseren met een snel voortschrijdende digitale transformatie. Cyberbeveiliging draait dus niet alleen om technologie, maar vooral om veerkracht en consequent handelen.
Bedrijven in de defensie-industrie vertrouwen steeds meer op software, niet alleen in de traditionele kantoor-IT, maar in de hele waardeketen: van engineering en productie tot operations. Netwerksystemen, toegang op afstand en gegevensondersteunde processen zorgen voor efficiëntie en snelheid. Maar ze brengen ook nieuwe afhankelijkheden en kwetsbare punten met zich mee, die je niet zomaar even kunt beveiligen.
Clouddiensten, lokale omgevingen, toegang door derden en OT-systemen lopen parallel, elk met hun eigen beveiligingsmaatregelen, verantwoordelijkheden en technische vereisten. Dit creëert een groter, dynamisch aanvalsoppervlak dat nauwelijks onder controle kan worden gehouden met geïsoleerde maatregelen.
Dergelijke bedreigingsscenario's zijn niet langer theoretisch. In het ENISA Threat Landscape Report 2025 zijn in een jaar tijd 4.875 cyberbeveiligingsincidenten in Europa onderzocht. Het laat zien dat cyberrisico's alomtegenwoordig zijn en dat aanvallers steeds professioneler worden.1 De belangrijkste vraag is daarom: Hoe blijft de defensie-industrie in staat om te handelen terwijl de digitalisering steeds sneller gaat?
Cyberweerbaarheid begint met het altijd in de gaten houden en controleren van identiteiten, toegangspaden en gegevensstromen. Beveiligingsarchitecturen moeten zo worden ontworpen dat ze incidenten kunnen herkennen en indammen.
Cyberincidenten in de defensie-industrie zijn zelden alleen een IT-probleem. Zelfs korte onderbrekingen kunnen productieprocessen vertragen, toeleveringsketens verstoren of bedrijfskritische diensten lamleggen en daarmee de handelingscapaciteit van een bedrijf ondermijnen. Maar het probleem beperkt zich niet tot beschikbaarheid: Ontwerpgegevens, defensiegeheimen en gevoelige knowhow zijn een aantrekkelijk doelwit voor zeer professionele aanvallers.
De eisen op het gebied van soevereiniteit, controle en naleving zijn bijzonder hoog in de defensiesector. Uit een rapport van Thales blijkt hoezeer de veiligheidssituatie in de defensiesector is verslechterd. Het aantal cyberaanvallen in de toeleveringsketen van de lucht- en ruimtevaart is met 600% gestegen ten opzichte van het voorgaande jaar. Tussen januari 2024 en april 2025 werden 27 aanvallen gedocumenteerd.2 Dreigingsanalyses zoals die van CybelAngel laten ook zien dat vooral bedrijven in de lucht- en ruimtevaart en defensie het doelwit zijn van cyberaanvallen.3
Daarom is het des te belangrijker om een beveiligingsaanpak te kiezen die zich niet alleen richt op preventie, maar ook rekening houdt met het ergste scenario. Hoe snel kan een aanval worden gedetecteerd en hoe effectief kan deze worden gestopt voordat het een echt probleem wordt? Dit is waar cyberweerbaarheid om de hoek komt kijken.
Cyberweerbaarheid is gebaseerd op vier pijlers: Transparantie over alle IT-bronnen, toegangsautorisaties en gegevensstromen, snelle indamming van aanvallen om laterale verspreiding te voorkomen, robuuste detectie en eliminatie van bedreigingen via MDR/SOC en het waarborgen van bedrijfscontinuïteit door middel van gerichte maatregelen die de activiteiten op een gestructureerde manier in stand houden of snel herstellen.
Cyberweerbaarheid kan niet worden bereikt met geïsoleerde maatregelen. Er zijn beveiligingsarchitecturen nodig die de complexiteit beheersbaar maken en tegelijkertijd voorkomen dat een incident de bedrijfsvoering verstoort. De defensie-industrie heeft daarom een aanpak nodig die toegangscontrole, transparante gegevensstromen en snelle responsmechanismen combineert, ongeacht of de systemen in de cloud, lokaal of in OT-omgevingen worden gebruikt.
Een centraal element is Zero Trust. In plaats van gebruikers blindelings te vertrouwen, wordt elke toegangspoging gecontroleerd op basis van identiteiten, autorisaties, context en gedrag. De focus verschuift dus van het loutere onderscheid tussen intern en extern naar een precieze definitie van wie toegang heeft tot wat en wanneer.
Tegen deze achtergrond biedt microsegmentatie een extra beschermingslaag. Het scheidt werklasten, systemen en communicatiepaden op een zeer gedetailleerd niveau, wat het risico verkleint dat aanvallers zich lateraal door de infrastructuur bewegen na de eerste toegang. Dit is vooral belangrijk in hybride IT- en OT-omgevingen, waar de veelheid aan verschillende gebieden, systemen en verantwoordelijkheden toegangspunten vormen voor hackers.
Maar zelfs strenge voorzorgsmaatregelen kunnen een veilige werking onder reële omstandigheden niet garanderen. Hoe veerkrachtig een bedrijf is, hangt ook af van hoe snel het een aanval detecteert en hoe consequent het een aanval kan stoppen voordat er schade is aangericht.
Dit is waar MDR om de hoek komt kijken. De constante bewaking, gestructureerde analyse en snelle reactie van experts onder leiding van het SOC is niet alleen bedoeld om waarschuwingen te genereren, maar ook om de situatie snel onder controle te krijgen en de controle te herwinnen.
AI ondersteunt cyberbeveiliging in de defensie-industrie waar conventionele benaderingen hun grenzen bereiken. Dit geldt met name voor het evalueren van grote hoeveelheden gegevens, het detecteren van zwakke signalen en het prioriteren van gebeurtenissen onder tijdsdruk. Het herkennen van patronen en afwijkingen helpt om verdachte activiteiten in een eerder stadium op te sporen, vooral in omgevingen waar IT en OT parallel worden uitgevoerd en beveiligingsgegevens uit meerdere bronnen samenkomen.
AI helpt om de cyberbeveiliging in defensieomgevingen efficiënter te maken, bijvoorbeeld door:
Meer context is een echt voordeel, vooral in veiligheidskritische omgevingen. Daarom mag AI niet geïsoleerd worden gebruikt. Zonder end-to-end transparantie, vooraf gedefinieerde controlepunten en een goed functionerende reactieketen kan er anders snel een nieuw soort complexiteit ontstaan: Te veel alarmen, veel dashboards, maar weinig voordeel voor de bedrijfsvoering.
In de praktijk gaat het dus niet om het aantal tools, maar om de mogelijkheid om toegang te controleren, communicatiekanalen te beperken, incidenten te signaleren en systematisch te reageren. Een op veerkracht gerichte benadering van veiligheid is geïntegreerd in zowel de technische als de operationele structuren.
Dit is precies waar de kracht van ervaren beveiligingspartners zoals T-Systems ligt. Cyberweerbaarheid kan niet worden bereikt door afzonderlijke componenten, maar alleen door een gecoördineerd samenspel tussen architectuur, operaties en reactievermogen in IT-, OT- en hybride omgevingen.
Meer tools betekent niet per se meer veiligheid. Een geïntegreerde architectuur biedt daarentegen veel voordelen:
Een veerkrachtige beveiligingsarchitectuur kan op modulaire basis worden ontworpen, aangepast aan de individuele beschermingseisen, de omgeving en het respectievelijke volwassenheidsniveau:
Cyberweerbaarheid in de defensie-industrie kan niet worden gegarandeerd door afzonderlijke maatregelen, maar vereist een gecoördineerd beveiligingsmodel dat preventie, insluiting, detectie en eliminatie van bedreigingen omvat. Wat nodig is, zijn niet meer beveiligingstools, maar de mogelijkheid om ze consistent en geïntegreerd te gebruiken, zelfs in hybride IT/OT-omgevingen.
T-Systems ondersteunt bedrijven op dit pad met beveiligingsadvies, zero-trust architecturen, microsegmentatie, MDR-diensten, wereldwijde SOC-structuren en diepgaande operationele expertise. Het resultaat: robuuste cyberveiligheid als basisvoorwaarde voor stabiliteit, daadkrachtig optreden en toekomstige veiligheid.
1 Threat Landscape Report, 2025, ENISA
2 Key Cloud Statistics, 2025, Thales Group
3 Aerospace & Defense Threat Landscape Report, September 2025, CybelAngel
